มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความพิเศษเหนือสิ่งมีชีวิตอื่น เนื่องจากความสามารถในการคิดเป็นกระบวนการ เพราะว่ามนุษย์ทุกคนจะคิดและกระทำสิ่งต่างๆเป็นกระบวนการด้วยสติปัญญา ถ่ายทอดเป็นภาษา โดยมีสื่อที่มีประสิทธิภาพเป็นตัวกลาง แต่เป็นไปไม่ได้ที่โลกจะให้มนุษย์ทุกคนมีความสมบูรณ์แบบดังได้กล่าวได้ เพราะความไม่แน่นอนของชีวิตและความพิการที่อาจจะเกิดขึ้นกับใครเมื่อไหร่ก็ได้ เมื่อเกิดความพิการขึ้นอาจทำให้กระบวนการคิดเปลี่ยนแปลงไปได้ เนื่องมาจากสูญเสียความสามารถในการรับรู้บางอย่างไป ขึ้นอยู่กับว่าระดับความพิการนั้นรุนแรง มากน้อยเท่าไหร่
ทุกคนล้วนไม่พึงปรารถนาความพิการ แต่ความพิการไม่ได้สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต หรือต้องสิ้นหวัง ความพิการไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคม เพราะว่าเราสามารถที่จะขจัดหรือจัดการกับปัญหานั้นได้ เพียงแต่สังคมเอื้ออำนวยความสะดวกในด้านต่างๆ ให้กับคนพิการ จะทำให้คนพิการเหล่านั้น สามารถดำเนินชีวิตอย่างคนทั่วไปได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการศึกษา การทำงาน การมีครอบครัว รวมถึงการมีความใฝ่ฝันอย่างที่ตั้งใจไว้ หากยอมรักและเข้าใจในความพิการ